Terugverlangen
Nooit eerder is de hunkering naar de oude romantiek en nostalgie van het ‘gezonde’ buitenleven zo sterk geweest als nu. Dit, terwijl we het contact ermee inmiddels vrijwel verloren hebben en er van dat buitenleven bijna niets oorspronkelijks meer resteert. Ook wordt het verlangen steeds groter om de oernatuur van vóór de landbouw terug te krijgen.
Echte ongerepte natuur is in het volle, hoogdynamische Nederland echter onmogelijk. Wel krijgt de natuur tegenwoordig in speciale natuurontwikkelingsgebieden weer de vrijheid zichzelf vorm te geven. Maar de inrichting van een aantrekkelijk, agrarisch landschap tussen de steden en de erkende natuurgebieden behoort ook tot de mogelijkheden. Zo veel is er niet voor nodig. Een nieuw cultuurlandschap begint immers al na vijf jaar vorm en glans te krijgen: dan voedt het de eerste broedvogels, hommels, bijen en vlinders. Ook kikkers, padden, salamanders en slakken vinden er onderdak. Rijping en zorgvuldig beheer doen de rest. Op den duur groeit de rijkdom spontaan, met aansprekende soorten als steenuil, korstmossen en eikvaren, zwanebloem, watergentiaan en elfenbankjes.
De vroegere, rijke boerennatuur was het toevallige bijproduct van noeste arbeid. Met blote handen en ‘primitieve’ hulpmiddelen werd een functioneel maar natuurrijk landschap geschapen. En het gebeurde zonder subsidies en wetgeving, zonder houtskoolschetsen en bestemmingsplannen en ecologische adviesbureaus! Tot hoeveel meer zijn wij dan wel niet in staat? Met al het geld en de technische middelen die ons ter beschikking staan? De overheid zegt het ook te willen, en de wens van velen zou ermee in vervulling gaan. Kan hiermee niet het landschap zijn parkachtige en veelzijdige gezicht worden teruggegeven, functioneel passend in ónze tijd? |
